CHOROBA TRZEWNA - CELIAKIA
Jest to dziedziczne zaburzenie wchłaniania wszystkich pokarmów zawierających składnik białkowy - gliadynę zawartą w glutenie i aweninę.
EPIDEMIOLOGIA:
- wczesne dzieciństwo
- u osób dojrzałych 0,03 %
- najczęściej występuje rodzinnie, częściej u bliźniąt jednojajowych
- znane są przypadki nabytej celiakii
ETIOPATOGENEZA:
- toksyczność gliadyny i aweniny dla błony śluzowej jelita
- prawdopodobny defekt immunologiczny
OBJAWY KLINICZNE (przy diecie zawierającej gluten):
- bóle brzucha
- burczenia w brzuchu, przelewania
- luźne, obfite stolce tłuszczowe, czasami cuchnące
- spadek masy ciała, zanik mięśni, osłabienie
- u dzieci szybki przebieg choroby, brak apetytu, zahamowanie rozwoju i wzrostu, balonowato rozdęty brzuch
- wtórne objawy niedoborowe
ROZPOZNANIE:
- wywiad i obraz kliniczny
- biopsja jelitowa z badaniem histopatologicznym w okresie pełnoobjawowym i po odstawieniu glutenu
- badanie przeciwciał endomezjalnych i przeciwretikulinowych
POWIKŁANIA:
- większa zapadalność na nowotwory przewodu pokarmowego (szczególnie chłoniaki)
- owrzodzenia i zwężenia jelita cienkiego
- wyniszczenie i obraz zaburzeń złego wchłaniania i trawienia
- ostra krwotoczna biegunka, lokalne objawy otrzewnowe
LECZENIE:
- dieta ściśle bezglutenowa przez wiele lat
- wyrównywanie ewentualnych niedoborów
- w przyopadkach skrajnie zaawansowanych żywienie pozajelitowe
- w razie braku poprawy po zastosowaniu diety bezglutenowej - kortykosteroidoterapia i próby leczenia lekami immunosupresyjnymi